و اين حاجب را بپذيريم كه وى منكر وقوع « نسخ » است مطلقا « 1 » و لكن به حكم اسلاميت وى و به دليل آنكه او در آيات « نسخ » مىگويد : منظور از نسخ ، همان نسخ از شرايع كهن است نه قوانين اسلامى و قرآن ، معلوم مىشود كه وى منكر جواز عقلى نسخ نبوده و منكر جواز نسخ شرعى هم به صورت مطلق ، حتى نسخ شرايع كهن توسط اسلام نبوده است ، بلكه تنها وقوع نسخ شرعى در قرآن ، توسط خود قرآن را انكار كرده است و موارد آن را با لطايف الحيل گاهى بر تخصيص و گاهى بر سرآمدن غايت و آمد و گاهى هم با آيهء تدبّر و آيهء لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ . . . مردود مىشمارد . « 2 » كه همهء بافته‌هاى وى به نص قرآن و اجماع امت و دلايل عقلى و مستندات تاريخى باطل است . نظريهء ابو مسلم در ادوار تاريخ اسلام و نتايج بررسى و تحقيق آنچه از گفتار و واكنش دانشمندان اسلامى از ظهور نظريهء ابو مسلم تا امروز بر مىآيد آن است كه اكثريت قريب به اتفاق ، بلكه همهء كاروان جبههء علم و قلمداران ميدان تحقيق و تدوين در حدى كه ما بررسى كرديم ، وى را محكوم كرده و نظريه‌اش را مخالفت با اجماع امت و بر خلاف نص قرآن و عقل تلقى كرده‌اند و حتى در برخى از موارد ، وى را تا مرز كفر و خروج از ربقهء اسلام نيز بدرقه نموده‌اند . و خوشبختانه از قرن سوم تاكنون يعنى از زمان ظهور مذهب كذايى ابو مسلم تا آغاز نيمهء دوم قرن چهاردهم هجرى قمرى - درست بعد از وقوع نهضت مشروطيت و تسلط رضاخان بر اوضاع در ايران و مبارزهء وى با مذهب و علماى اسلام و مسألهء كشف حجاب و تعطيل كردن مراسم تبليغ و سوگوارى أبى عبد اللّه - عليه السّلام - و قلع و قمع حوزه و تغريب علماى كه « ميرزا ولى اللّه بن هاشم سرابى » بر اثر عواملى در رد نظريهء جواز

--> ( 1 ) ر . ك : على حسن العريض ، پيشين ، ص 198 به گزارش از آمدى و ابن حاجب . ( 2 ) در فصلهاى بعدى ما دلايل بطلان نظريهء ابو مسلم و پيروان پروپا قرص وى از معاصرين را به صورت تفصيلى ارائه خواهيم داد .